Służebnica Boża
Janina Woynarowska

Po zdanych egzaminach Janina rozpoczęła naukę w Gimnazjum Żeńskim im. Michaliny Mościckiej w Chrzanowie. Była to prywatna szkoła, w której czesne wynosiło 30 zł miesięcznie plus 5 zł na Komitet Rodzicielski oraz 5 zł na bibliotekę gimnazjalną. Warto zwrócić uwagę, że za oceny niedostateczne płaciło się karę w wysokości 100 złotych! Janina stroniła od częstych spotkań z koleżankami po szkole, pomimo to była określana jako bardzo koleżeńska i pomocna. Po szkole zawsze czekali na nią rodzice, z którymi najczęściej chodziła na spacery, nie wracała z innymi koleżankami do domu. Janina była bardzo dobrą uczennicą, pomagała w nauce koleżankom, które miały z tym trudności, pożyczała lektury z rodzinnej biblioteczki.

Beztroski czas gimnazjum przerwało nadejście okupacji niemieckiej w 1939 roku. Przyjaciółka Janiny z obawy przed wywiezieniem na roboty do Niemiec podjęła pracę w mleczarni, natomiast Janina była zmuszona razem z innymi dziewczętami do kopani rowów przeciwlotnicznych oraz pilnowania słupów telegraficznych. Janina była drobną kruchą panienką, co jeszcze mocniej utrudniało jej przymusową pracę. Niejednokrotnie była tak wyczerpana, że mdlała. Niemieccy żołnierze wiele razy poniżali i bili Janinę, która choć na chwilę próbowała odpocząć siadając na ziemi. Młoda dziewczyna znosiła wszystkie upokorzenia bez słowa, z wielką pokorą, choć jej twarz nieustannie była zalana łzami.  

Trudne chwile spotkały Woynarowskich w chwili nadejścia nakazu opuszczenia domu. Musieli oni opuścić swój dom, a ich miejsce zajęli niemieccy okupanci. Stracili wówczas wiele pamiątek rodzinnych, obrazów, a także książek.

Okupacja nie zmieniła w Janinie chęci nauki, dlatego razem z koleżankami uczęszczały na tajne komplety nauczania, które odbywały się w dworku Woynarowskich. Lekcje odbywały się zawsze w jadalni, w pokoju obok pani Woynarowska oddawała się pracy na drutach. Mała Janinka, a następnie dorastająca Janina nigdy nie zapominała o wdzięczności wobec swoich rodziców, co było widoczne nawet podczas lekcji w ich domu. Zdarzało się bowiem, że Janina wybiegała z jadalni i biegła do pokoju, w którym jej matka dziergała na drutach. Dlaczego? Miała wyczulony słuch, który pozwalał jej usłyszeć, że matce upadł na podłogę jeden z drutów. Nie chciała, by schorowana matka schylała się, dlatego sama podnosiła i podawała jej drut do dalszej pracy. Choć uczyła się w jadalni, nieustannie czuwała nad własną matką. Już wtedy było widoczne jej wielkie oddanie sprawom chorych i cierpiących.

Niezmienne w domu Woynarowskich pozostały rozmowy na nurtujące tematy, także te polityczne i dotyczące wojny.  Pomimo jeszcze dziecięcych przemyśleń Janiny i jej koleżanek, Państwo Woynarowscy wykazywali się ogromną czułością i zrozumieniem. Tłumaczyli zawiłości świata na tyle, na ile było to możliwe w niełatwych czasach okupacji niemieckiej. Cieszyli się, kiedy dziewczęta przeżywały radość, ale potrafi również wesprzeć w trudnych i smutnych momentach. Panowała w domu ogromna serdeczność i życzliwość względem wszystkich tam przebywających.

Janina przerwała uczęszczanie na tajne komplety po kilku miesiącach, ponieważ chciała odciążyć matkę w obowiązkach rodzinnych. Nie wystarczało jej już czasu na naukę. W pozostawionych wspomnieniach możemy przeczytać, że Janina żyła dla rodziców i z nimi spędzała każdą wolną chwilę. Nie potrzebowała przyjaciół, to rodzice stali się dla niej przyjaciółmi, którzy nigdy nie zawiedli.

Janina po ukończeniu Gimnazjum poświęciła się pielęgniarstwu, pracowała w Obwodowej Przychodni w Chrzanowie. Studiowała również zaocznie na Wydziale Psychologii i Filozofii Chrześcijańskiej, gdzie otrzymała tytuł magistra.